Gisteren vertrokken we vanuit Tavira naar Gralheira een plaatsje in het  binnenland waar we een overnachting boeken in een Casa Rural. 

We namen onze tijd om er te geraken daar het toch te heet was om lange wandelverkenningstochten te maken (35° reeds voor de middag)

Estoi was een plaatsje dat op onze weg lag, dus daar stopten we even. Er is een paleis uit de 17 de eeuw dat nu dienst doet als hotel.  Volgens wat we lazen is de tijd in dit paatsje blijven stilstaan… Nou ja, volgens mij is het daar evengoed 2022 als elders, buiten een gerestaureerd oud gebouw dat dienst doet als 5 sterrenhotel en best wel heel mooi is, is er niet meer of niet minder te zien dan in vele andere Portugese dorpjes waar we tot nu toe doorreden.

Maar geen probleem, onze overnachtingsplek ligt  ver weg van elke bewoning op een  - volgens de beoordelingen bij Booking – uniek mooie locatie.  We hoopten dus op een relaxte rest van de hete dag.

We kwamen er aan rond 14 uur ’s middags, inchecken kon pas vanaf 15 uur, geen probleem, we moesten noch lunchen en dat kon daar gelijk.

Na de lunch checkten we in en fristen we ons even op en dan dachten we dat het toch stilaan tijd was om eens in  de plaatselijke bar bij het zwembad (of elders) te gaan genieten van een lekker drankje.  Neen dus!

 

Er was sinds 15 uur (wanneer het restaurant dicht ging na de lunch) geen druppel drinken (zelfs geen water) te verkrijgen tot 19 uur wanneer het enige plaatselijke restaurant weer open ging voor het diner.  Ook gasten die lagen te bakken bij het zwembad moesten het tijdens deze periode stellen zonder drank. Elders iets gaan drinken was uitgesloten daar het ‘centrum’ van het dorp  op ongeveer 4 km beneden aan de berg ligt en er ook aldaar helemaal niets te beleven is.  Ja wie had dat verwacht van een 4 sterren hotel.

Vakantie stellen wij ons toch effe iets anders voor.  Het hotel zelf was netjes en proper, ander min puntje was dat het personeel ééntalig Portugees is en geen woord in één of ander taal spreekt, tot plots één van de oudere personeelsleden (ik denk dat die man wel tegen de 70 ging) dacht dat wij duitsers waren, vanaf dat moment sprak hij ons ineens in het ‘duits’ aan.

Om 19 uur zijn we dan maar op het terras van het restaurant eerst een biertje gaan drinken alvorens na veel aandringen rond 19.30 ons avondeten besteld te hebben.

Vanmorgen zijn we dan na het ontbijt vertrokken voor onze laatste reisdag.  Vandaag rijden we naar Faro waar we overnachten en van waar we morgenavond weer naar huis vertrekken.

Het is nog een beetje warmer geworden en het was voormiddag al boven de 30°.  We reden nog een beetje meer het binnenland in weer langs dorpjes, en vooral veel sinaasplantages.  Het is hier redelijk heuvelachtig zodat op sommige plaatsen de uitzichten wel mooi waren. De plakkaten van brandgevaar stonden overal al op zeer hoog, dat zegt ook al genoeg over de temperaturen.  We zitten hier niet zo heel ver van de Spaanse grens en daar lopen de temperaturen (volgens het nieuws) nu al op tot 42-43°.

Onze laatste nacht logeren we in een hotel vlakbij de haven van Faro, op korte afstand van het oude historische centrum van de stad.

 

Eveneens weer wegens de hitte hebben we onze wandeling door de stad ingekort, het was boven de 35° en dus echt niet leuk om te wandelen. Vanavond was het aangenaam.  Rond de 28° en zo ideaal om ons avondeten te genieten op het terras bij een Italiaans restaurantje.

 

 

 

Het is hier héét!  Gelukkig hebben wee een goed hotel waar we kunnen relaxen want een groot deel van de dag is het te heet om iets te doen.

Vanmorgen was de temperatuur nog aanvaardbaar en zijn we het centrum van Tavira ingewandeld.  Het is een mooi stadje maar wel klein.  Mooie kleurrijke en ook veel witte gebouwen;  Midden in het centrum loopt de rivier met daarover de resten van een Romeinse brug (alhoewel die er volgens mij niet erg Romeins uitziet)

 

 

Kort voor de middag waren we weer bij het hotel en dan zijn we een beetje in de buurt gaan rondtoeren.

We reden naar Olhao een vissersstadje in de buurt.  Er is inderdaad een grote vissershaven maar verder is het erg industriële visserij zo op het eerste zicht te zien. 

 

Langs een parallelweg van de N125, zowat onze hoofdweg op deze reis, reden we langs de Atlantische Oceaan terug naar Tavira.  Op sommige  plaatsen loopt deze weg langs dure huizen langs de kust en is de oceaan niet te zien, maar op andere plaatsen heb je dan toch weer een mooi zicht op het water.

Terug in Tavira aangekomen, zat er niets anders op dan een terrasje in de schaduw op te zoeken en onszelf te hydrateren.  De temperatuur was intussen al tot over de 33° gestegen.

Voor de rest een rustige namiddag en ’s avonds lekker gaan eten in een klein restaurantje in het centrum. 

 

 

 

We  verlaten het meest zuidwestelijke punt van onze reis en rijden vandaag naar het meest oostelijke punt.  Bestemming voor vandaag is Tavira, goed 160 km van Sagres en het is ook al redelijk dicht tegen de Spaanse grens.  We  doorkruisen weer eens het Portugese binnenland.   We planden een korte stop in een klein havenstadje Cavouera, althans het leek een klein havenstadje te zijn, maar er aangekomen bleek het een levendige toeristische stad te zijn met vele volle straatjes waar geen mogelijkheid was om te parkeren.  We hebben ons bezoek dan maar gelaten voor wat het was en zijn verder gereden.  Wel onderweg eens gestopt bij een Portugese supermarkt, want ik vind het altijd wel eens leuk om te zien wat daar zo aangeboden wordt.  Gelijk gebruik gemaakt om een fles wijn voor vanavond te kopen natuurlijk.

Al bij al was het toch al voorbij 13.00 uur eer we in ons hotel hier in Tavira aankwamen.  We logeren 2 nachten in een voormalig klooster dat tot hotel is omgebouwd. Het ligt zo goed als in het centrum van de stad.

 

Intussen is het weer ook wel veranderd.  Niet dat het slecht is of was, maar de afgelopen dagen was de temperatuur aangenaam.  Rond de 25 – 27° met een soms wel heel strakke wind, vandaag was het héét!

Te heet, tegen de 35°, wat met zich meebrengt dat  het bijna niet meer leuk is om verre wandelingen te doen. We hebben ons dus beperkt tot het eerste deel van de stad om te verkennen, en daarna hebben we een terrasje gedaan helemaal relax.

 

Later op de dag, zo rond 17.00 uur is Guido nog effe alleen op pad gegaan om enkele geocaches te zoeken en zodoende ook een beetje de stad te verkennen

 

Tavira is een niet zo toeristische stad omdat ze niet direct aan een strand ligt, maar het is wel een heel mooi stadje met vooral veel witte en kleurrijke gebouwen die mooi afsteken tegen de knalblauwe lucht.

De komende dagen worden nog zeer hoge temperaturen verwacht, ik vermoed dat het dan relaxte  dagen gaan worden.

 

Pinksteren en tweede Pinksterdag zijn geen feestdagen in Portugal alhoewel dit toch een zeer katholiek land is.  In de plaats hiervan vieren ze wel Corpus Cristi op de tweede donderdag na Pinksteren, dit jaar dus 16 juni.

Deze morgen na het ontbijt vertrokken we uit Lagos met als eindbestemming van de dag Sagres, het meest westelijke punt van onze reis.

Eerste stop was bij Menhir do Pradao, een monoliet van dik 2 meter hoog die hier al staat sinds de pre-historie.  Het is de enige nog resterende menhir van een reeks die hier geplaatst werden als een soort wegwijzers in het koper-tijdperk (5500 tot 3500 voor Christus).

 

Om deze bezienswaardigheid te zien reden we diep het binnenland in, alweer eens langs kleine straten waar zo goed als geen toerist komt, maar het was toch alweer de moeite.

Van hieruit reden we naar Cabo Sao Vicente, het meest Zuidwestelijke punt van het Portugese en zelfs Europese vasteland.

Hier kan je ook ‘Der letzte Bratwurst vor Amerika’ eten.  Ja inderdaad er is een Duitser die zich daar een Bratwurstkraampje heeft opgezet.

 

 

Voor de rest kan je er genieten van het uitzicht over de ruwe kust en de Atlantische Oceaan en zie je een deel van de verdedigingsmuur uit  vervlogen tijden.

Enkele kilometer verderop richting Sagres was er een wondermooi strand, eigenlijk mooier en idyllischer dan een Hawaïaans strand…

 

Net buiten Sagres is er het Fort van Sagres, een gigantisch groot fort en versterkte omgeving met allerhande historische resten zoals ook een klein kerkje dat wondermooi afsteekt tegen de blauwe lucht.  We wandelden langs het hele gebied dat toch wel (denk ik) een omtrek had van 3 km.

 

Natuurlijk was er overal zicht op de machtige Atlantische Oceaan.

Kort na de middag kwamen we aan in ons hotel in Sagres.  Het stadje zelf stelt niet veel voor, er is geen echte binnenstad, het is enkel een klein toeristisch oord, maar we hebben een fantastisch mooi en luxueus hotel geboekt en gaan de rest van de dag genieten van de omgeving en de faciliteiten van het hotel.  Rust dus, lekker drankje en lekker eten.

 

Sagres is één van de weinig nog echte vissershavens in de regio en is vooral bekend voor tonijnvisserij, we hebben dus vanavond lekkere gegrilde tonijn gegeten.